FNAC ATTACK

Afbeeldingsresultaat voor bad customer service meme

Voor ik mijn verhaal neerpen, wil ik duidelijk stellen dat FNAC één van mijn favoriete winkels is. Ze hebben stapels van iets wat voor mij super belangrijk is, namelijk boeken, boeken en meer boeken. Daarenboven nog boeken en ook allerlei soorten schriftjes.. Ik ga nooit shoppen in een stad waar een FNAC gevestigd is, zonder daar even binnen te wippen. Even betekent een half uur tot een uur. Ik snuister, ik snuif en ik geniet. Vaak koop ik ook. Ik word altijd een beetje blij in de FNAC. In elke boekhandel trouwens. En mind you: deze blogpost is niet gesponsord!!! Recht uit het hart dus.

Deze kadering is nodig voor ik mijn wedervaren van gisteren neerpen. Dit was niet een typisch FNAC klantencontact. Laat dat duidelijk zijn. Maar het was wel zo verbijsterend dat ik het niet kan laten er een blogpost aan te wijden.

Gisteren kwam ik dus met een paar boeken en een kaartje aan de kassa, waar een tot dat moment volledig normaal ogende dame afrekende, en vroeg of ik een klantenkaart had? Die had ik ooit, maar die was ik kwijtgeraakt toen ik mijn oude telefoon verving door een nieuw exemplaar. Al mijn klantenkaarten waren verzameld op de STOCARD app. Super handig, maar niet als je geen account hebt aangemaakt, want dan ben je dus al je kaarten kwijt als je naar een andere feun overschakelt.

Ik vertelde dus aan de dame dat ik mijn klantenkaart kwijt was. Ze verzekerde mij dat dat geen enkel probleem was en ze veerde op om aan de hand van mijn adresgegevens mijn klantenkaartnummer op te zoeken. En dat lukte, dus iedereen gelukkig.

Tot ik vriendelijk vroeg of dit bepaalde nummer op de kassabon mijn klantenkaartnummer was? Mrs Jekyll veranderde plots in madame Hyde, en dat had ik niet zien aankomen.

Ze wierp me een blik toe die ik normaal reserveer voor de stront waar ik met mijn nieuwe schoenen ben ingetrapt.

Natuurlijk is dat uw klantennummer domme trut ‘dit laatste dacht ze er duidelijk bij.

Ok‘ stamelde ik verbouwereerd. ‘Dan kan ik dit nummer ingeven in mijn app en dan heb ik mijn FNAC kaart terug.

WAT???? Wilt u nu zeggen dat u uw FNAC kaart kwijt bent????’

Euh ja, dat heb ik daarnet toch ook gezegd mevrouw?’

Maar dan hebt u een nieuwe FNAC kaart nodig stupied mens‘, ze schreeuwde het nog net niet uit.

Mevrouw, ik heb géén nieuwe FNAC kaart nodig, als ik mijn klantenkaart nummer handmatig ingeef in mijn klantenkaart app, dan staat die FNAC kaart er weer in…’

U weet zeker niet wat dat voor ons aan de kassa betekent als wij telkens moeten gaan opzoeken welk klantenkaartnummer u heeft?’

Maar mevrouw, de volgende keer zal ik mijn klantenkaart mee hebben‘ stamelde ik perplex.

Ik ga u nu een nieuwe klantenkaart geven, weet u niet hoeveel tijd wij verliezen op deze manier?????

Het werd me duidelijk dat het teveel zou zijn om op enig begrip te rekenen van deze dame. Luisteren en begrijpen stonden vandaag niet in haar woordenboek.

Om de zaak niet verder te laten escaleren, draaide ik me verstandig om, en stapte weg. Achtervolgd door haar op steeds fellere toon uitgesproken klachten over mensen die geen klantenkaart willen en die daardoor de werking saboteren, of zoiets.

Meestal reageer ik als een stier op een rode lap als mensen mij zo aanspreken. Maar in dit geval was ik zo van mijn melk door de absurditeit van het gebeuren dat ik gewoon kalm ben gebleven. Best voor mezelf en voor de dame in kwestie. Ik hoop voor haar dat dit een tijdelijke inzinking was, misschien had ze al de hele dag jeuk op een onbereikbare plaats, of misschien had haar Valentijndate laten weten dat het feestje niet doorging. In elk geval, mocht ze dit soort reacties vaker hebben dan zou loopbaanbegeleiding een goed alternatief kunnen bieden.

LOLA was lichtjes in shock.

Maar ondertussen is alles weer in orde.

Groetjes LOLA

TOURNEE GENERALE

Foto door Chris F op Pexels.com

Ik wou als titel eigenlijk TOURNEE MINERALE GENERALE, maar het vervelende ding weigert in mijn blogtitel een doorhaling te accepteren, dus moet ik met minder tevreden zijn. Simpelweg TOURNEE GENERALE dus.

Zoals de drie voorgaande jaren, deden we ook dit jaar mee met TOURNEE MINERALE. Er werd niet gestart op één februari maar op veertien januari. Gisteren was de laatste dag van onze uitdaging, die we met glans hebben doorstaan. Me very proud!!!

Waarom doen we dit elk jaar opnieuw? Hebben we masochistische neigingen? Zijn we ziek en op een streng alcoholvrij dieet gezet? Did we join the anonymous alcoholists? Niets van dat alles, aardige lezer.

We willen elk jaar gedurende één maand bewijzen dat we NIET naarstig op zoek moeten naar de dichtstbijzijnde ontwenningskliniek. In één klap willen we ook ervaren welke positieve gevolgen zo een maandje zonder alcohol heeft. Als die gevolgen echt goed zijn, denken we er aan om ons alcoholgebruik ook tijdens de rest van het jaar ietwat aan banden te leggen.

Laat me jou vertellen wat de knappe effecten zijn van vier weken zonder booze:

  1. Ik werd geen enkele ochtend wakker met de idee dat ik beter wat minder had gedronken de dag voordien. Ik ben wakkerder en alerter. Mijn verbruik van Dafalgan daalt drastisch. Een kleinere uitgavepost dus in mijn budget 😉
  2. Ik ga minder uit, want water en fruitsap of frisdrank drinken is even gezellig thuis als op café. Alweer een besparing.
  3. Als ik wel uitga, ben ik sneller thuis.
  4. Ik slaap beter en heb minder last van hartkloppingen.
  5. Bij sommige mensen neemt het gewicht af, jammer genoeg niet bij mij
  6. Onzichtbare positieve gevolgen zouden zich manifesteren in een volgende bloedanalyse. I wonder.

Het is natuurlijk niet allemaal positief dat alcoholvrije leven. Soms is het gewoon heel fijn om ’s avonds na het werk gezellig te aperitieven met een glaasje cava of een Duveltje. De stress glijdt van je af, en het leven ziet er mooier uit. Dat heb ik wel gemist… GEVAARLIJK!!! Als alcohol nodig wordt om te ontspannen ligt het spook van de verslaving op de loer….

Een lekker etentje zonder bijpassende wijnen is ook een lekker etentje, maar mist het ietsje meer dat een goed glas wijn kan bieden.

Samenvattend kan ik zeggen dat ik héél blij ben dat we deze challenge tot een goed einde hebben gebracht, maar dat ik blij ben dat het voorbij is.

Laat de kurken weer knallen….

Waarom we halfweg januari gestart zijn en niet op één februari zoals de rest van tournee-minerale-volgend Vlaanderen? Omdat we de uitdaging wilden afgerond hebben vóór Valentijn, voor vandaag dus.

Want vanavond gaan we lekker uit eten en daar hoort een heerlijk glaasje wijn bij.

Precies zoals het hoort voor iemand met een blog die luistert naar de naam LOLA LOVES CHAMPAGNE 🙂

SANTE, en geniet, maar drink met mate!! 😉

LOLA

YES, HE DID!!

Joaquin Phoenix in THE JOKER

Herinneren jullie je (massaal, natuurlijk😁) enkele maanden geleden mijn eerste blogpost?

Ik was helemaal wild van THE JOKER, en wenste der JOAQUIN een dikke Oscar toe!!!

En laat dat nu gebeurd zijn!! Proficiat, en meer dan verdiend!!! Wie na mijn buitengewone loftuiting van november jl nog niet linea recta naar de filmzaal is gevlogen, kan nu via één of andere streaming dienst de schade inhalen.

Je zal het je niet beklagen

Lola loved it!!
Jou

Meanwhile in Ireland

Het jongste kind zit momenteel in Ierland, Tralee om precies te zijn. Niet om vakantie te vieren, al hoop ik dat ze elke dag daar als een feest ervaart, wel om te studeren aan The Institute of Technology Tralee. Raar maar waar, daar wordt ook lesgegeven aan studenten in de psychologie. Wat psychologie met technology te maken heeft weet ik niet maar goed, what’s in a name?

Ongeveer een maand geleden is ze daar neer gestreken, en ja, we missen haar. Ook al wonen we al lang niet meer onder hetzelfde dak, het is toch anders als ze op vijftien minuten met de fiets woont, dan als ze op anderhalf uur vliegen verblijft.

Dankzij de moderne technologie is er wel wat contact, dus me very happy. 😊

Ze verblijft samen met een vriendin in een vierkamerappartement, met nog twee Ierse studenten. Het uitzicht is fabuleus.

Geef toe, er zijn akeliger plekken op de wereld😍

Tussen de zware studies door wordt er al eens tijd genomen om de sfeer op te snuiven😊

… in een echte Ierse pub
Niet zo Iers maar toch in Tralee, Chinees Nieuwjaar
Lekker uitwaaien…


Mmmmm
Look, the Dingle dolphin
Dat het er plezant uit ziet…

Laat dit een voorsmaakje zijn van het uitgebreide verslag van mijn bezoek daar, samen met oudste kind.

Lola heeft er zin in!!!

Have a Flaguette

Tijd om een stapje te zetten in de Gentse binnenstad. Lieve mensen wat is het lang geleden dat ik daar nog iets over schreef?

Ik neem de draad van de leuke adresjes weer op met FLAGENT. Gelegen op de Predikherenlei 2, in het verlengde van de Graslei, is Flagent gevestigd in een groot oud herenhuis.

Meteen rechts als je binnenkomt, kan je plaatsnemen aan de bar, aan de grote ramen met uitzicht op de mooie Leie of aan één van de tafeltjes tussenin. Een groot kleurrijk doek prijkt aan de ene muur, niet helemaal mijn stijl, maar wel catchy en helemaal in de stijl van de website www.flagent.be

Grote planten, trendy verlichting en een uitdagend menukaart(je) Ooit al gehoord van een flaguette? Ik niet, maar dat schijnt een héél lekker broodje te zijn. Ik probeer het zeker bij een volgend bezoek. Deze keer koos ik voor een sapje van JUSRÉ: beet better best, op basis van rode biet, appel, wortel en granaatappel. Mooi geserveerd met een bloemetje in het glas en lekker gezond.

Daarbij koos ik voor de huisgemaakte brownie die heel speciaal werd geserveerd in vier fijne sneetjes, met op elk stukje een andere ‘topping’: matcha, chai, gebrande Italiaanse nootjes en door de uitbater zelf gedroogde verse aardbeien. Verrukkelijk!!!

’s Avonds verandert FLAGENT in een COCKTAILBAR, waar de cocktails geshaket worden door Jürgen Nobels (familie van Seppe? )

Ook dat heb ik vandaag niet uitgetest, maar ik plan het zeker in!

Een adresje dat de moeite waard is om aan je favorieten toe te voegen. Mocht je er passeren, laat dan weten wat jij er van vond.

I loved it,

Lola.

Brexit.

Brexit, Eu, Europese, Vlag, Groot Brittannië

Morgen is het zover. Onze bovenste beste Britse vrienden stappen met véél, of net helemaal zonder, enthousiasme uit de Europese Unie. Dat dit langdradige spelletje van wel-er-uit niet-er-uit tot een einde is gekomen, kan ik alleen maar toejuichen. Ik geloof dat vele Britten, ook zij die oorspronkelijk tegen de Brexit waren, uiteindelijk iets hebben van LAAT DEZE BESCHAMENDE KLUCHT NU STOPPEN!!

Vandaag werd er al afscheid genomen in het Europese parlement. Een afscheidswoordje hier, een traantje daar,  een luide lach en wat nagetrap door Nigel, de oer-brexiteer, Farage.

Maar wat me tot deze blog bracht, was het aparte beeld van een zaal vol Europese parlementsleden, die als kers op de taart bij dit afscheid eensgezind uit hun zetel opveerden, elkaars handen vastgrepen en luidkeels een afscheidslied inzetten. Vreemde ervaring, ook Verhofstadt leek het er moeilijk mee te hebben. …

Misschien geeft dit korte maar intense lichamelijke contact politieke vleugels aan de in rouw gedompelde Europese achterblijvers? Tijd zal het uitwijzen…Mocht dat zo zijn, kan er misschien gedacht worden aan een zangstonde in de Wetstraat, mét de handen verstrengeld en allen tezamen. Wie weet krijgen we dan binnen de kortste keren een federale regering? Hoe zot zou dat zijn😱

En voor de Britten, hopelijk wordt de uitstap een mooi lied in perfecte samenhang en géén zwanenzang…

Lola

MAGIC

Gisterenavond sloten wij ons weekend af met een concert waar we al lang naar uitkeken. Bart Peeters De Luxe. Een concert dat onze verwachtingen niet alleen waar maakte maar overtrof.

Liefhebbers als we zijn hadden we het geluk om ook de try-out te kunnen meemaken, in Mimuze in Kalmthout. Lief gaat daar regelmatig jammen, en kon zo aan twee van de happy few (een stuk of driehonderd happy few waren er wel, vermoed ik) tickets geraken. Na die avond wist ik weer waarom ik zo dol ben op Bart Peeters en zijn muziek: de man is één brok levenslust, energie, positiviteit en relativering, en slaagt erin om iedereen mee te krijgen.

De try-out was intiem, sfeervol, ideaal om de liedjes van Bart Peeters volledig tot hun recht te laten komen.

De LOTTO ARENA is another league. Dit concert was sfeer tot de duizendste macht, vol emotie, adrenaline, ontroering. Alsof je ondergedompeld werd in een warm bad van vriendschap, liefde en vertedering.

Het begint al meteen als je het programmaboekje openslaat en je deze tekst leest:

Onmiddellijk voel je wat een warme man dit is, helemaal niet naast zijn schoenen gaan lopen door het mega succes, maar verwonderd om zich heen kijkend, en genietend van wat het moment hem brengt. De toon is gezet.

Vanaf het eerste liedje is de hele Lotto Arena mee. Een golf van enthousiasme tilt de zaal op, en sleurt iedereen mee. We zingen, huilen, lachen en dansen, allemaal samen. Dit is niet wat ik normaal doe, ik hou helemaal niet van massa’s, maar het voelt goed.

Als eerste special guest is er Ronny Mosuse, en er volgt een ontroerend eerbetoon aan zijn inmiddels twintig jaar geleden, en veel te vroeg overleden broer Robert Mosuse.

Er is echter niet alleen ontroering, er is ook veel plezier!

Bart danst en lacht, zingt en amuseert zich te pletter, mee gedragen door zijn prachtige band DE IDEALE MANNEN.

Na de pauze komt een immens koor de pret versterken. Ik kan niet beschrijven wat een gevoel het is als je die mooie bekende liedjes hoort en kan meezingen, ondersteund door een vijfhonderdkoppig koor.

MAGIC is het enige woord dat er bij in de buurt komt. Overal worden de lichtjes op de gsm gebruikt om de sfeer te versterken. Het is alsof je onder een feeërieke sterrenhemel feest.

Mooier dan dit wordt het niet. Met een glimlach van oor tot oor en een warm gevoel dat nog de hele terugrit doorzindert, vatten we de terugreis aan. Bedankt Bart en Ideale Mannen, je hebt alweer een heleboel mensen erg gelukkig gemaakt! Blij dat ik er één van was!!

Lola.

Feels like home

Bloggen zit me in het bloed, dat moet wel. Al meteen nadat ik besloot om mijn vorige blog stop te zetten, sloegen de twijfels toe. Ik had er zo veel tijd en werk in gestoken, met behoorlijk succes, het was een beetje mijn kindje. Maar toch was het beter om de stekker er uit te trekken, en me te concentreren op andere zaken. Hoe vaak heb ik niet gedacht: wat zou ik hier een mooie blogpost kunnen over schrijven. Tientallen keren bedacht ik een nieuwe blognaam, en begon ik er weer aan. Anoniem, dat leek me beter. Dan zou ik niemand meer voor het hoofd kunnen stoten. Niemand zou onbedoeld gekwetst raken.

Dat anonieme bloggen voelde toch niet goed en ook de namen die ik bedacht zaten me niet als gegoten. bubblicouslyme.com was zó echt mijn ding. Het bleek moeilijker dan verwacht om een nieuwe invulling te vinden.

Uiteindelijk dacht ik: FOERT! Ik wil bloggen, en dat ga ik gewoon doen. Iedereen die me kent mag me lezen, en wie me nog niet kent, leest me binnenkort hopelijk ook;) En reageert massaal!!!

Want reacties zijn natuurlijk één van de redenen waarom mensen bloggen. Anders kan je gewoon je dagboek bijhouden op een privéplek waar niemand er bij kan…. Enfin, zo voelt het toch voor mij.

Dus ik begon met lolaloveschampagne.wordpress.com

En ik ging op zoek naar de mensen die ik vroeger zo graag heb gevolgd, in de hoop dat er nog enkelen actief zouden zijn. Gelukkig is dat zo. Het werd een blij weerzien voor mij met:

Ik ben nog op zoek naar een aantal bloggers die ik graag las, maar nog niet heb teruggevonden, daarbij denk ik aan Kliefje, Beaunino, Harrij, Kakel, en zovele anderen van wie ik het leven heb gevolgd, en die ik nu een beetje kwijt ben.

Anderzijds ontmoet ik alweer nieuwe interessante bloggers zoals:

En zonder twijfel zullen er nog mooie nieuwe of hernieuwde ontmoetingen volgen.

Blij dat ik terug ben!!

LOLA

Daar gaat ze….

Gisteren lag ze pasgeboren in mijn armen, en bewonderde ik haar perfectie terwijl ze rustig lag te drinken, mij aankijkend met haar grote bruine kijkers.

Morgen vertrekt ze naar Ierland voor vier maanden, om daar te gaan studeren.

Waar de tussenliggende tijd naar toe is, God mag het weten, want ik heb er geen idee van…

Het schattige rustige babytje groeide uit tot een even schattig maar iets minder stille peuter en kleuter. Nachten lang heeft haar papa naast haar bed gezeten, jarenlang hield ze ons ’s nachts uit onze slaap. Soms zes, zeven keer per nacht huilbuien, zonder duidelijke aanleiding. Achteraf bekeken waarschijnlijk nachtmerries als gevolg van haar meer dan levendige fantasie. Pas toen ze een jaar of vijf was werden die nachtelijke onderbrekingen minder frequent.

Een spraakwaterval is ze altijd geweest. Man, wat kon (kan) dat kindje tetteren. Ze stopte eigenlijk nooit. Horendol werd ik er soms van. Maar wat mis ik het ook, nu ze niet meer bij mij woont.

Zeker nu ze voor vier maanden verdwijnt naar het (gelukkig niet zo verre) Ierland.

Mijn meiske, met haar knappe snuitje en haar slanke lijf, waar ze toch niet altijd blij mee is. (Wie is dat wel op die leeftijd?)

Mijn meiske, met haar supergrote hart en hypersensitiviteit, met haar creativiteit en talent, chaos en vergeetachtigheid, enthousiasme en kracht, moed en bevlogenheid… Wat ben ik trots op jou.

Hoe zeer ik haar ook zal missen, ik ben blij dat ze deze uitdaging aangaat. Dat ze achterlaat wat bekend is en op ontdekking gaat in iets nieuws en onontgonnen. Rijker zal ze er in elk geval van worden, sowieso.

En al staat het huilen mij nader dan het lachen nu (belachelijk, ik weet het, het is maar naar Ierland en het is maar voor vier maanden) toch ben ik zo blij dat ze deze kans grijpt.

Ik hoop dat ze nu en dan een blogpostje schrijft voor deze blog 🙂 en verder kan ik jullie nu al verklappen dat zoon en ik op bezoek gaan bij haar ergens in maart. Zonder twijfel zullen jullie onze fratsen hier kunnen lezen:)

Slaap lekker

Myriam

A little drop of gratitude

Net naar het nieuws gekeken. Waarom ik dát blijf doen, terwijl ik er diep triest en ongelukkig van word? Ik weet het niet… Ergens heb ik het gevoel dat ik mee moet blijven met wat er rondom mij gebeurt. Dus lepel ik elke avond een portie leed en smart naar binnen… Maar wie help ik daarmee? Het is niet dat ik op de barricaden spring na het zien van alle ellende, en luid schreeuwend eis dat er nu maintenant heute godverdomme iets verandert. A la Greta Thunberg bijvoorbeeld. Neen, ik blijf handenwringend in mijn luie zetel hangen, met nu en dan een traan en medelijden met wie het minder getroffen heeft. (Als het écht teveel wordt schrijf ik wel eens een blogpost om mijn verontwaardiging te uiten, dat wel. )

Maar het enige dat ik écht kan doen situeert zich in mijn eigen omgeving. Dus dacht ik: laat ik daar vooral op inzetten. Dat kan natuurlijk alleen als ik goed in mijn vel zit, en daarvoor zijn positieve gedachten en vibrations nodig. Vandaar deze nieuwe rubriek: “little drop of gratitude” die nu en dan eens terug zal komen, zonder enige regelmaat, want ik ben niet zo’n planner 😉 Zie het als tegenwicht aan de ondraaglijke zwaarte van het bestaan 😉

Het eerste waar ik me vandaag dankbaar om voelde was de tas verse koffie, het sandwichken bij het ontbijt, de hete douche en het gefluit van de vogels in de bomen waar ik langs fietste op weg naar het werk.

Ja echt, ook in de winter zijn er vogels die fluiten. Of dat normaal is of eerder te wijten aan de klimaatopwarming weet ik niet, maar in elk geval, het maakt me blij.

Een tweede golf van dankbaarheid overviel me toen ik na het werk bij mijn moeder op bezoek kon. Eenennegentig is ze, en ondertussen opgenomen in een WZC, maar ze is nog erg bij de pinken, en het is goed dat ik nog tijd met haar kan doorbrengen. Al geef ik toe dat dit gevoel van dankbaarheid ook soms versneden wordt met een gevoel van melancholie en verdriet om die ooit sterke vrouw die nu zo afhankelijk is van anderen.

Tenslotte ben ik dankbaar omdat het vanavond voelbaar langer klaar bleef!!! Yes, de kortste dagen zijn bijna voorbij. Elke dag wat langer licht. Heerlijk!!

Als een mens zo eens bewust gaat kijken wat hem allemaal dankbaar stemt komt er van alles naar boven. Maar per dropje hou ik het op drie dingen. Wie weet, als we dat met zijn allen massaal gaan doen, vormen we een dam tegen alle ellende in de wereld?

Grateful greetings,

LOLA